परिघ

दगड असे मैलांचे काही जडले आयुष्याला

कधी शृंखला जाचक ठरले कधी मुलायम माला

प्रत्येकापाशी मातीचा रंग आगळा होता

कुठे लाभला बलाढ्य साथी कुठे पांगळा होता 

कधी पाहिला सूर्य उगवता कधी कधी मावळता

कधी किर्र काळोख अचानक प्रकाशात मी रुळता

दगडांमधले गूढ तरी रंजकही होते रस्ते

रस्त्यांनीच शिकवले … जगणे प्रवासातही वसते

हात कुणी हातात घेतला कुणी टाळला घेणे

थरकापातच ऊब शोधता जगणे ठरले लेणे

वळून बघता मागे कळते अनन्यतेची व्याख्या 

सर्व आकडे वेगवेगळे फक्त वाढली संख्या

कुठले दगड नि कुठले रस्ते भासच सर्व मनाचे

केंद्र मानता मलाच मी भोवती सर्व जग नाचे

आताशा आकर्षक वाटे परिघावरती जगणे 

गती शून्य सावकाश होता नकळत नंतर विरणे

- निलेश पंडित 

१२ सप्टेंबर २०२६