(आल्फ्रेड ऑस्टिन यांच्या A fragment ह्या कवितेचा स्वैर भावानुवाद)
फिरणारा केसांत तुझ्या तो शुभ्र पांढ-या
थरथरणारा हातही प्रिये नसेल जेव्हा
मी नसताना
धुंद नशेतच तुझ्या रुपाच्या क्षीण ध्वनीही
असेल विरला अखेर माझा माझ्या मागे
तू असताना
स्मृतीत माझ्या तेव्हा एकच सोड उसासा
ऐकावा जो अन् मी यावे राखेमधुनी
तुझ्याचसाठी
पुन्हा एकदा बांधाव्या मी मुग्ध मनाने
तुझ्या रुपाने धुंद होउनी शब्द्फुलांच्या
रेशिमगाठी
भले त्वचेवर लक्ष सुरकुत्या, केस पांढरे
वार्धक्याची अतीव थरथर …. छबी असू दे
हीच रुपाची
माझ्याविण तू तुझ्याविना मी एक स्थिती ही
जिच्यात नांदे नित्य निरंतर ऊब आगळी
संकल्पाची
दोन जिवांना काळाने वेगळे करावे
परी अनामिक शाश्वत नाते त्यांत उरावे
योग हा असा
करील जीवित पुनश्च मजला ... पुन्हापुन्हाही
… राख भरवसा - करील यौवन बहाल तुजला
तोच उसासा
- निलेश पंडित
२४ मार्च २०१५
मूळ कविता:
A Fragment
Should fickle hands in far-off days
No longer stroke thy hair,
And lips that once were proud to praise
Forget to call thee fair,
Sigh but my name, and though I be
Mute in the churchyard mould,
I will arise and come to thee,
And worship as of old.
And should I meet the wrinkled brow,
Or find the silver tress,
What were't to me, it would be thou,
I could not love thee less.
'Gainst love time wages bootless strife,
What now is would be then;
The cry that brought me back to life
Would make thee young again
- Alfred Austin
