हा ब्लॉग शोधा

सोमवार, २९ मार्च, २०२१

कविते

 

माझी ह्रदयस्थ प्रेरणा

मात्र फसवी आणि अज्ञात 

तरीही अस्तित्वात, दृश्य  

अंशतः बाह्यजगातही


कधी भावभावनांसहित

कधी भावशून्य

कधी केवळ गूढ जाणिवेतच

वेदनेचा वेष घेऊन कधी

तर कधी करुणेचा

वासनेचा, मोहाचा

दग्धतेचा, सर्वतेचा, शून्यतेचा

... तर कधी केवळ अगम्यतेचा


मी जिला जाणतो

ती अशी तू ...


जेव्हा अवतरलीस

मूर्तीमंत तिच्या रुपात

तेव्हा लुप्त होत गेले शब्द

एरवी उजेडात येणारे

ज्यांच्यामागे लपतात नेहमीच

अनेक न लिहिलेल्या

सदैव अव्यक्त छटाही

पण राहतं काही दृश्यही.


हरलीस तूही

तिच्यासमोर!



- निलेश पंडित
३० मार्च २०२१

रविवार, १४ मार्च, २०२१

जोड

 

थोर वाक्चातुर्य, भाषा नेमकी अन् गोड आहे

मात्र ह्याला खूप खोटे बोलण्याची खोड आहे


लाख कोटींचेच असते नेहमी पॅकेज ह्याचे

आपल्या जनतेकडे पण फक्त फुटकळ मोड आहे


वृत्तपत्रे छापती बोफोर्स अन् राफेल येथे

आणि जनतेच्या नशीबी रोज तंगडतोड आहे


वाटते मिळतो विचारांती बदल मोठा प्रजेला

शेवटी कळते खरे तर स्वप्न अन् धरसोड आहे


जो विरोधी तो निकामी, व्यर्थ त्याची योजनाही

आणि ह्याची चूक ती युक्ती म्हणे बिनतोड आहे


मागल्यांनी कैक वर्षे खूप भ्रष्टाचार केला

अन् नव्यांच्या भ्रष्टतेला दहशतीची जोड आहे


- निलेश पंडित

१५  मार्च २०२१


शुक्रवार, १२ मार्च, २०२१

अंश

 (वृत्त: उद्धव)

दिसते रंगांची दुनिया

अन् भुरळ मनाला पडते

क्षणकाल मग्न मन होते

मग दीर्घ आठवण उरते


नेमक्या वाटती वाटा

एकेक पाहता वाट

हरवती अचानक वाटा

वाटांच्या जंजाळात


आनंद अंश जगण्याचा

पोकळी दीर्घ स्थावरशी

असण्यावर अटळच असते

नसण्याची अतूट सरशी


धुमसून भावनिक वणवा

शब्दांची खळबळ होते

काहींची रचना होते

काहींची अडगळ होते


... ह्यातून जन्मते काही

नाविन्य जणू अंकुरते

प्रगटतो अंश कवितेचा

अन् शेष मनातच मुरते




- निलेश पंडित

१३ मार्च २०२१


शनिवार, ६ मार्च, २०२१

सर्वार्थ

 


सांभाळताना स्वतःला, मनाला अहंता जरा झाकतो मी जरी

जाणीव माझी मला बोचते, यातना मीपणाची सले अंतरी

... कौशल्य लावून सारे पणाला छुप्या भावना आत मी पोसतो

घेऊन शंका, कुशंका, व्यथा फक्त भीती उरी पाळतो बोचरी


संपर्क होतो जिथे ज्या कशाशी तिथे ज्ञात अज्ञात दोन्ही वसे

आपापला माणसे राखती बंद कप्पा कदापी न कोणा दिसे

... दु:खी जिवा भासवी जो कुणी स्नेह अन् दु:ख तोही नसे सोबती

बाहेर जो चेहरा हासरा त्याचखाली कटूता विषारी असे


माझ्यासवे खेळ चाले जगाचा जगाशी असे नित्य माझा तसा

कोणीच कोणा न सांगू शके कोण कोणास जाणे किती अन् कसा

... राखून थोडा प्रदर्शून थोडा अविश्वास विश्वास दोन्ही इथे

सारेच चोखाळण्याचा जणू मार्ग आपापला घेत जाती वसा


दोघांकडे मात्र अाहे असा प्रांतही गूढ अज्ञात सर्वांस तो

संशोधिता त्यातला अंशही जन्मण्यातील सर्वार्थ साकारतो



- निलेश पंडित

७ मार्च २०२१


शुक्रवार, १९ फेब्रुवारी, २०२१

जाण

 

लपतात शब्दांमागे

शब्द कित्येक अव्यक्त

मूकपणे रुजतात

मज एरवी अज्ञात


राग भिनतो अंतरी

सूर लागतात जेव्हा

अपरिचित होतात

सर्व वर्ज्य सूर तेव्हा


गळी नसतो नशिबी

काही स्वरांचा गोडवा

काही रागांचा आस्वाद

कानापुरता असावा


पडतात तशा काही

सुटतात तुटतात

गाठी अगम्य असंख्य

विरतात उरतात


नसे त्याचे कुतूहल

असे असण्याचा प्राण

असे नसे ह्यात नसे

माझी अस्तित्वाची जाण



- निलेश पंडित

२० फेब्रुवारी २०२१


गुरुवार, १८ फेब्रुवारी, २०२१

पाश

 

जिव्हारी लागते मी बोललो तर हे मला कळते

तुला जाणीव आहे का तुझी तर शांतता छळते?


तुझे हळुवार नकळत लाजणे केवळ क्षणासाठी

पुढे रात्रंदिवस धुमसून माझे रक्त सळसळते


जगाच्या कोपऱ्यांपासून मी सर्वत्र वावरतो

तरी मन सारखे माझे तुझ्या दाराकडे वळते


बरा जगण्यास स्वप्नांचा उतारा लाभला आता

गवसते जे न जगताना तिथे ते सर्व आढळते


जगाला भासते डोळ्यात माझ्या वाहते पाणी

उभे आयुष्य डोळ्यातून नकळत रोज ओघळते


तुझ्या पाशात जो उगवे दिवस तो रेशमी वाटे

तुझ्यावाचून आता फक्त खडतर रात्र मावळते



- निलेश पंडित

१९ फेब्रुवारी २०२१