निश्चिंत

बघताना वळून आज अचानक मागे

वाटल्या त्यास सारख्याच साऱ्या वाटा

पायवाट साधी तसेच हमरस्ते अन्

धोपटमार्गावर झिजण्यातील झपाटा

हातात गवसले तसे निसटले तेही

स्वप्नात पाहिले मात्र न हाती आले

मिळवून झिजवता मोल संपले ज्याचे

अन् झिजूनही जे पुन्हापुन्हा लखलखले

तो सुखावला चेहरे विरळ होताना

व्यवहारासाठी झुकणारे हसणारे

एकांत बरा त्याहून वाटला नकळत

अन् क्षणार्धात आयुष्य बदलले सारे

निश्चिंत मनोमन जसा होत गेला तो

हरपता भान ओठांवर हास्य तरळले

उतरती कळा लागली संथ श्वासांना

मोजके फक्त जे आता होते उरले

- निलेश पंडित 

५ एप्रिल २०२६

पारंगत

 

अनिच्छा चेहऱ्याला ग्रासण्याआधीच ओसरते

जरी प्रत्येक टप्प्यावर नव्याने वेदना वसते

… तिच्या रात्रीत रुजती यातना दिवसा ठणकती ज्या

पुढे त्या वाढण्यासाठी नवी तारीख अवतरते

जिवाची होत असते रुक्ष शब्दांनी जरी लाही

दिलाशाचा नसे लवलेशही … रात्री व दिवसाही

… विषारी डंख शब्दांचा तसा स्पर्शातही लपतो

सहन करण्यात पारंगत तिला तो जाणवत नाही 

तिच्या ह्या घोर दिव्यातून ती काहीतरी लिहिते

जसे लिहिते तसे त्यातून मोहक स्वप्न अवतरते

… कधी ते अल्पजीवी तर कधी उत्तुंग अजरामर 

अशा स्वप्नांमधे विसरून जगणे रोज ती जगते

कधी स्वप्नात भुरभुरते सुगंधी रेशमी जावळ

स्मृतीतिल आपल्याशा माणसांची भोवती वर्दळ

… जरा येताच भानावर कधी ते स्वप्न हे कळते

असा जाईल हाही काळ ही ती बांधते अटकळ

चिरंतन स्वप्न ठरते यातनेवर नेमके औषध

असावे वास्तवापासून थोडे दूर बेसावध

… सरावा काळ आनंदात खोट्या मात्र मौजेने

पुढे येतोच अवचित आपली करण्यास तो पारध

- निलेश पंडित 

८ नोव्हेंबर २०२५

दुरावा

 

हात शेवटच्या क्षणी कोणीतरी अलगद धरावा

संपता भर वेदनेचा चेहरा हसरा असावा 

जय पराजय भासले जे ते तसे नव्हते कधीही

झुंज ज्यांनी लावली त्यांचा असे तो फक्त कावा

परतते आली तशी ती भेटताना हासतेही

जीवघेणा वाटतो तक्रार नसल्याने दुरावा

पाहिल्या कित्येक मूर्त्या हार समया मेणबत्त्या

माणसासाठी कधी माणूस केवळ अवतरावा

राहतो स्थिर चेहरा अस्वस्थता नजरेत दिसते

सोडते ती चेहऱ्यावर नेहमी नकळत पुरावा

वाटले जे जे सुसंगत तो विरोधाभास होता 

राहिलो मी रोज धावत घ्यायला क्षणभर विसावा

- निलेश पंडित 

२१ सप्टेंबर २०२५

सत्य

 

दोन पेशी एक होता जन्मते काही खरोखर 

आणि बाकी कल्पना प्रत्येक जी विरतेच नंतर 

… कल्पनांचे कल्पनांवर नेहमी बांधून इमले

माणसांचे फुलत जाते विश्व मायावी निरंतर

त्यातही प्रत्येक टप्प्यावर निपजते अजब काही

वेदनामय रात्र नंतर एक आशेची उषाही

… स्वप्न पडते स्वप्न फुलते संपते कालांतराने

मात्र उरतो अश्म एखादा व त्यावरचा ठसाही

त्या ठशासाठीच होतो जन्म काही पाकळ्यांचा

जन्म सरतो गंध दरवळण्यात सुकणाऱ्या फुलांचा

… सर्व होती नामशेषच पाकळ्या त्या अन् फुलेही

अंत होतो मागही उरल्याविना अगणित ठशांचा

… एक उरणाराच देतो स्वप्न पुरते जन्मभर जे

स्वप्न ते ती कल्पना आजन्म ठरते सत्य माझे

- निलेश पंडित 

२७ ॲागस्ट २०२५

क्लेश

 

मागे वळून पाहताना 

एखाद्या शिलालेखाप्रमाणे

अजरामर झालेले

आयुष्यातले 

आयुष्याला पुरून उरणारे

जीवघेणे क्रूर 

त्या वेळचे वेदनामय क्षण

होत जातात किंचित् अस्पष्ट 

टिकूनही खोल

दृढावून निबरलेले

वेदना संपली

तरी न जाणारे व्रण

धुळीने माखून होतात 

दृश्य राहूनही निर्जीव

वेदनेवर जिरेटोप चढवून

हारतुरे घालून

गोंजारून

तिचं प्रदर्शन करण्याचा काळ

जातो सरत

समुद्रकिनाऱ्यावरच्या

हातातून झरत निसटत जाणाऱ्या 

वाळूप्रमाणे

तसंच काहीसं अनुभवत 

उभा आहे मी एकटा

क्षितिजाच्या दिशेने

मावळत्या सूर्याकडे 

पहात

क्षणिक आशेने

येणाऱ्या जाणाऱ्या 

तुरळक होड्यांकडे बघत

आशाळभूत नजरेने

ढगांनी न आच्छादलेला

असा मावळता सूर्य 

बघत राहणं

असतं केवळ क्लेशकारक

- निलेश पंडित 

१९ जुलै २०२५

दुहेरी

 (वृत्तः भूपतिवैभव)

समजलो ज्यास मी महाल बळकट माझा 

ते केवळ होते नाजुक छोटे घरटे

आगळा मानले कल्पवृक्ष मी ज्याला

तो झुडूप होता एक रानटी खुरटे

मिळताच मला संकेत राजमार्गाचे

मी माझे त्याच दिशेला पाय वळवले

अज्ञात नागमोडी वाटेवरती त्या

वळणा-चकव्यांनी हातोहात फसवले

गेले फुंकत आयुष्य शंख युद्धाचे

मी ऐकत गेलो क्षणोक्षणी रणभेरी

चलबिचल मनाची सदैव लपवित गेलो

भीती-ईर्षेचे व्रत घेऊन दुहेरी 

रेशीमस्पर्श हातास तुझ्या हाताचा

होताच वाटते घरटे महाल सुंदर

पायवाट ठरते राजमार्ग लढण्याचा

अन् ईर्षा करते कुरघोडी भीतीवर

- निलेश पंडित

२२ जून २०२५