बघताना वळून आज अचानक मागे
वाटल्या त्यास सारख्याच साऱ्या वाटा
पायवाट साधी तसेच हमरस्ते अन्
धोपटमार्गावर झिजण्यातील झपाटा
हातात गवसले तसे निसटले तेही
स्वप्नात पाहिले मात्र न हाती आले
मिळवून झिजवता मोल संपले ज्याचे
अन् झिजूनही जे पुन्हापुन्हा लखलखले
तो सुखावला चेहरे विरळ होताना
व्यवहारासाठी झुकणारे हसणारे
एकांत बरा त्याहून वाटला नकळत
अन् क्षणार्धात आयुष्य बदलले सारे
निश्चिंत मनोमन जसा होत गेला तो
हरपता भान ओठांवर हास्य तरळले
उतरती कळा लागली संथ श्वासांना
मोजके फक्त जे आता होते उरले
- निलेश पंडित
५ एप्रिल २०२६
