Pantoum of the Great Depression
Our lives avoided tragedy
Simply by going on and on,
Without end and with little apparent meaning.
Oh, there were storms and small catastrophes.
Simply by going on and on
We managed. No need for the heroic.
Oh, there were storms and small catastrophes.
I don't remember all the particulars.
We managed. No need for the heroic.
There were the usual celebrations, the usual sorrows.
I don't remember all the particulars.
Across the fence, the neighbors were our chorus.
There were the usual celebrations, the usual sorrows.
Thank god no one said anything in verse.
The neighbors were our only chorus,
And if we suffered we kept quiet about it.
At no time did anyone say anything in verse.
It was the ordinary pities and fears consumed us,
And if we suffered we kept quiet about it.
No audience would ever know our story.
It was the ordinary pities and fears consumed us.
We gathered on porches; the moon rose; we were poor.
What audience would ever know our story?
Beyond our windows shone the actual world.
We gathered on porches; the moon rose; we were poor.
And time went by, drawn by slow horses.
Somewhere beyond our windows shone the world.
The Great Depression had entered our souls like fog.
And time went by, drawn by slow horses.
We did not ourselves know what the end was.
The Great Depression had entered our souls like fog.
We had our flaws, perhaps a few private virtues.
But we did not ourselves know what the end was.
People like us simply go on.
We have our flaws, perhaps a few private virtues,
But it is by blind chance only that we escape tragedy.
And there is no plot in that; it is devoid of poetry.
- Donald Justice
_______________________________________________________________________
(Donald Justice ह्यांच्या The Pantoum of the Great Depression ह्या कवितेचा स्वैर भावानुवाद)
ध्येय नव्हते सूत्र नव्हते अर्थही नव्हता कुठे
फक्त टाकित पावले आम्ही सदोदित चाललो
मात्र होती वादळे, काटेकुटे अन् संकटे
टाळल्या शोकांतिका अन् जगत आम्ही राहिलो
फक्त टाकित पावले आम्ही सदोदित चाललो
फारसे कर्तृत्व नव्हते आणि श्रमही थोडके
वादळे, काटेकुटे अन् संकटांनी गांजलो
स्मरतही नाहीत आता बारकावे नेमके
फारसे कर्तृत्व नव्हते आणि श्रमही थोडके
तेच ते उत्सव कधी अन् नेहमीचे शोकही
स्मरतही नाहीत आता बारकावे नेमके
सर्व मंगल सूर गाई आमचा शेजारही
तेच ते उत्सव कधी अन् नेहमीचे शोकही
हे बरे त्यांवर नसे कविता कधी लिहिली कुणी
सर्व मंगल सूर गाई आमचा शेजारही
खाजगी होती परंतू यातनांची मोजणी
हे बरे त्यांवर नसे कविता कधी लिहिली कुणी
कीव पदरातील थोडी आणि भीती सर्वथा
खाजगी होती जरी ती यातनांची मोजणी
आमची कोणासही कळली न जगण्याची कथा
कीव पदरातील थोडी आणि भीती सर्वथा
वळचणीला नेहमी आम्हां गरीबां आसरा
आमची कोणास सांगावी कुणी कसली कथा !
सूक्ष्मसाही अंश जगण्यातील नव्हता साजरा
वळचणीला नेहमी आम्हां गरीबां आसरा
कालचक्राची गती धीमीच संतत राहिली
सूक्ष्मसाही अंश जगण्यातील नव्हता साजरा
काळजांमध्ये महामंदी धुक्यासम दाटली
कालचक्राची गती धीमीच संतत राहिली
ज्ञान नव्हते काय असते ह्यात अंती व्हायचे
काळजांमध्ये महामंदी धुक्यासम दाटली
अल्पसे असतीलही गुणदोष काही आमचे
ज्ञान नसते काय असते ह्यात अंती व्हायचे
ज्ञात असते फक्त आम्हां नेहमी चालायचे
अल्पसे असतीलही गुणदोष काही आमचे
दैवयोगानेच संकट यायचे अन् जायचे
थांबले नाही तरीही आमचे जगणे थिटे
ना कुठे आराखडा अन् ह्यांत ना कविता कुठे
... ह्यांत ना आराखडा अन् ह्यांत ना कविता कुठे
- निलेश पंडित
२ ऑक्टोबर २०१८
