धून

 

शब्दांच्या विस्फोटी   शांततेचा ध्वनी

झिरपता कानी   गुंगवितो

आभासी अस्तित्व  कल्पनेचा सोस

संतत सायास   अर्थहीन

आकृती लौकिक  आकर्षक वाटे

सत्य उफराटे    प्रत्यया ये

चालताना अशी   एकाकी माणसे

टाकती उसासे   समांतर

गुंफती हातात   आधाराचे हात

घेतात देतात   आधारही

भुसभुशीतशी   पायातळी माती

अल्पजीवी नाती   सर्वमान्य

अवकाशी अशा   मीही अधांतरी

दिव्य काहीतरी  शोधू जातो

भांबावतो होता  शोध तो निष्फळ

निराशा केवळ   ग्रासतसे

माथ्यावर एक   लुकलुके क्षण

देत आमंत्रण   स्थिरतेचे

सामावता खोल  हातीच्या क्षणात

लाभे अवचित   सर्वार्थांश

विरते शांतता  विस्फोटही नुरे

मंजुळशी धून  कानी उरे

- निलेश पंडित 

२ ॲागस्ट २०२६